Συρία σήμερα όπως Αιθιοπία το 1935;

Ο Τραμπ αφήνει τον Ερντογάν να εισβάλει στη Συρία, όπως οι ΜακΝτόναλντ και Μπάλντγουιν είχαν αφήσει το Μουσολίνι να εισβάλει στην Αιθιοπία το 1935; Θέλει δηλαδή απλά να τον μετρήσει στρατιωτικά, θυσιάζοντας τους Κούρδους, όπως κάποτε η Μ.Βρετανία θυσίασε τους Αιθίοπες του Χαϊλέ Σελασιέ;

Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης


Ήταν το μακρινό 1935 όταν η φασιστική Ιταλία είχε πάρει την απόφαση ότι η ώρα για να γίνει κι εκείνη “Impero” (αυτοκρατορία), είχε φτάσει. Διάλεξε λοιπόν την φτωχή Αιθιοπία για να της επιτεθεί και να την προσαρτήσει.
Στη δυτική Αφρική έτσι κι αλλιώς είχε παρουσία από το παρελθόν, ενώ στη χώρα του Χαϊλέ Σολασιέ δεν βρισκόταν κάποια άλλη ευρωπαϊκή αποικιοκρατική δύναμη.
Η ίδια η κόρη του Μουσολίνι, Έντα (γυναίκα του Τσιάνο), σε συνέντευξη της δεκαετίες αργότερα (βλ.video) μιλώντας για την “Εκστρατεία της Αιθιοπίας” ανέφερε ότι πριν επιτεθούν στην φτωχή αυτή χώρα της Αφρικής η ίδια είχε ταξιδέψει στην Βρετανία όπου μίλησε με αξιωματούχους και πολιτικούς και της έδωσαν το “πράσινο φως”, με τον ίδιο τον James Ramsay MacDonald  να της λέει ότι η επίθεση στην Αιθιοπία δε θα είναι ένα ευχάριστο γεγονός αλλά “δε θα φτάσουμε και σε πόλεμο”-“there ‘ll be no war” . Δηλαδή με απλά λόγια: Κάντε ό,τι θέλετε, δε θα σας εμποδίσουμε.

Έτσι η Ιταλία  επιτέθηκε στην Αιθιοπία, αφού πρώτα πέρασε με τον στρατό της από το Βρετανικό Σουέζ, κάμπτοντας με σχετική δυσκολία τον αφρικανικό της αντίπαλο που  αμύνονταν με τόξα και ακόντια, ενώ η ίδια χρησιμοποίησε μέχρι και χημικά αέρια.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, αυτό που ήθελα να δουν οι Βρετανοί το είχαν δει:
Η Ιταλία στρατιωτικά δεν ήταν και τόσο πανίσχυρη, όπως διατείνονταν ο Μουσολίνι.
Η Αιθιοπία έπαιξε το ρόλο του “teaser”, της χώρας που δοκιμάστηκε για να βγάλουν συμπεράσματα τρίτοι,  για έναν πόλεμο που διαφαίνονταν στον ορίζοντα.

Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με την στάση του Τραμπ στην επίθεση των Τούρκων στους Κούρδους της Συρίας;

Μπορεί και να έχει, μπορεί και όχι.

Προς το παρόν εμείς αυτό που βλέπουμε είναι έναν συγκεντρωτικό ηγέτη μιας μεσαίας χώρας (Τουρκία), που δεν αποδέχεται πια το ρόλο που έχει δώσει το παγκόσμιο σύστημα στη χώρα του και θέλει να παίξει έναν πιο ενεργό ρόλο, σχεδόν ιμπεριαλιστικό στο χώρο της Ευρασίας.
Όπως και η Ιταλία του Μουσολίνι το Μεσοπόλεμο, έχουμε ένα καθεστώς (και όχι Δημοκρατία δυτικού τύπου) που έφερε οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και πρόοδο αλλά αυτό από μόνο του δεν του αρκεί και θέλει να αυξήσει το “ζωτικό χώρο”του, σε θάλασσα και ξηρά.
Οι αντιστοιχίες είναι πραγματικά πολλές ανάμεσα σε αυτές τις δυο περιπτώσεις. Στην περίπτωση της Ιταλίας του Ντούτσε και στην περίπτωση της Τουρκίας του Ερντογάν.
Με το ρόλο φυσικά της Βρετανίας εκείνης της εποχής, να τον έχουν σήμερα οι ΗΠΑ του Τραμπ.

Όπως οι Βρετανοί λοιπόν του ’35 έκλειναν τα μάτια στην επίθεση των Ιταλών στην Αιθιοπία, παρότι θα μπορούσαν άνετα να την εμποδίσουν, αφού είχαν παρουσία στη γειτονική Βρετανική Σομαλία.
Ήθελαν απλά να “ζυγίσουν” τον Μουσολίνι και τον στρατό του.
Να δουν αν μπορούν ή όχι να τον αντιμετωπίσουν σε έναν πόλεμο που διαφαινόταν στον ορίζοντα, άσχετα αν έλεγαν δημοσίως ότι “there ‘ll be no war” .Έτσι και οι ΗΠΑ σήμερα ίσως να θέλουν να κάνουν κάτι αντίστοιχο στον Ερντογάν.

Όσοι λοιπόν προσπαθείτε να καταλάβετε το γιατί ο Τραμπ έδωσε το ΟΚ στον Τούρκο ηγέτη για να εισβάλει στη Συρία, ενώ την επομένη έλεγε ότι θα πάρει μέτρα εναντίον του, θυμηθείτε λίγο τα γεγονότα του Μεσοπολέμου, μιας εποχής που μοιάζει τρομερά με την εποχή που ζούμε εδώ και μια δεκαετία…